Η έλλειψη ευθιξίας των πολιτικών και η ηθική μας κακομοιριά

Χάθηκε από τη χώρα η έννοια της ευθιξίας. Είναι πασιφανές αυτό το γεγονός κυρίως στη σφαίρα της πολιτικής.

Μέχρι πριν λίγο καιρό, οι κυβερνώντες επαίρονταν για την εκπληκτική πορεία της Ελληνικής οικονομίας, για το ότι οι θυσίες του λαού έχουν αρχίσει και πιάνουν τόπο, για το πόσο σημαντικό υπήρξε το γεγονός ότι η Ελλάδα βγήκε στις Αγορές και δανείστηκε περίπου 2 δις Ευρώ. Άξαφνα, η Blackrock ανακοίνωσε, μάλλον ξερά, ότι η Ελλάδα βρίσκεται, ανάμεσα σε πολλές άλλες χώρες, στην πρώτη θέση με ορατό τον κίνδυνο της χρεοκοπίας, ενώ βέβαια η κυβέρνηση δεν έχει λάβει κανένα μέτρο, ώστε να αναδιαμορφώσει την οικονομία, έστω ορισμένους τομείς της, με τέτοιο τρόπο, ώστε να χρειαζόμαστε τον ελάχιστο ή και καθόλου δανεισμό στο μέλλον. Βέβαια, το αυτί κανενός δεν ίδρωσε, ούτε ανελήφθη κάποια ευθύνη γι' αυτήν την αντιφατικότητα.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, για χάρη της πλέον αηδούς μορφής real politic, καυτηρίασε Κύπρια ευρωβουλευτή, η οποία είχε το σθένος να εγκαλέσει (και) την Ελληνική κυβέρνηση, διότι επέτρεψε στους Τούρκους να θέσουν θέμα, κατ'  ουσίαν, κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Βέβαια, το αυτί του ΥΠ. ΕΞ. και προέδρου του ΠΑΣΟΚ δεν ίδρωσε, ούτε παραιτήθηκε από τη θέση του.

Γινόμενος μάντης κακών επών, προφητεύω (οι σώφρονες θα το πουν διορατικότητα ή απλή λογική, αλλά εγώ τα αρνούμαι όλα αυτά, διότι στην Ελλάδα, την χώρα των τρελών, δεν με "παίρνει" να ισχυριστώ στα σοβαρά ότι είμαι διορατικός ή λογικός) ότι στις επόμενες εκλογές, η σύμπραξη ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελεί ένα πολιτικό γεγονός, ενώ μέχρι σήμερα και η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, θεωρώντας ακόμα και τη σκέψη μιας τέτοιας πολιτικής συνεργασίας προσβλητική και απαράδεκτη (ούτοι είπον). Βέβαια, κανενός το αυτί δε θα ιδρώσει, ούτε θα παραιτηθεί κάποιος από τα όποια πολιτικά του αξιώματα.

Η έννοια της ευθιξίας είναι συνεπαγόμενο μιας ηθικής κουλτούρας της πολιτικής, την οποία προφανώς δε διαθέτουν σήμερα πολλοί από τους πολιτικούς μας ταγούς. Αλλά, στ' αλήθεια, δεν με εκπλήσσει αυτό. Αυτό που με εκπλήσσει είναι το γεγονός ότι οι πολίτες αυτής της δύσμοιρης χώρας έχουμε τόσο πολύ "χαλαρώσει" τις ηθικές μας αναστολές, ώστε, ακόμα κι όταν διαπιστώνουμε τα εμφανέστατα ατοπήματα των πολιτικών που διαφεντεύουν τη ζωή μας, δεν πράττουμε ούτε καν τα δέοντα. Συνεχίζουμε να ψηφίζουμε τα ίδια πρόσωπα, τα ίδια κόμματα, τις ίδιες πολιτικές. Δε θιγόμαστε, λοιπόν ούτε εμείς οι ίδιοι. Θα θιγούν εκείνοι που, από την ηθική κακομοιριά μας, ωφελούνται κατ'  εξοχήν οι ίδιοι;

Το μετέωρο βήμα της Ευρώπης

Η πολιτική αναμέτρηση των Ευρωεκλογών πέρασε – όπως φαίνεται, το ίδιο και τα μηνύματα των εκλογών αυτών. Πέρασαν και δεν άγγιξαν ούτε τους δικούς μας ταγούς, ούτε τους Ευρωπαίους! Η τεράστια σε μέγεθος αποχή, η άνοδος των Ευρωσκεπτικιστών, η άνοδος του πολιτικού ρεύματος που αναδεικνύει την εθνική διάσταση των λαών περισσότερο από την Ευρωπαϊκή, η «αυτοκρατορική» πολιτική που ασκεί η Γερμανία – η οποία έφτασε σε σημείο να υποδείξει πρόσωπο για Πρόεδρο της Κομισιόν, η ουσιώδης έλλειψη δημοκρατικότητας στις εκλογικές αναμετρήσεις (άλλα έβγαζε η κάλπη, άλλα επιθυμούσαν να πράττουν Μέρκελ και Κάμερον), δείχνει ότι το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα «τρίζει», και μάλιστα επικινδύνως!

Οι Ευρωπαίοι πολίτες δείχνουν ξεκάθαρα πως δεν επιθυμούν για την ΕΕ τον ίδιο βηματισμό. Έχουν κουραστεί από τη διάλυση του κοινωνικού ιστού, η οποία συνεχίζεται ανεξέλεγκτα, έχουν απογοητευτεί από την επικράτηση των ψυχρών κανόνων της Αγοράς που θεωρεί τους πολίτες αναλώσιμα αγαθά, παράπλευρες απώλειες στο… όραμα της πιο ψευδεπίγραφης ανάπτυξης που προπαγανδίστηκε στο «Δυτικό» μπλοκ. Έχουν οργιστεί που η πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτικών ταγών, αντί για πολίτες στους λαούς που κυβερνά, «βλέπει» υπηκόους και «φτηνά εργατικά χέρια».

Η κατάσταση δεν προβλέπεται να αλλάξει, ακριβώς επειδή η Ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία στέκεται δίχως οράματα, είναι άμοιρη πολιτικών επιλογών ευθύνης, είναι οσφυοκάμπτης παγκόσμιων οικονομικών συμφερόντων κι όχι υπηρέτης των εθνών, των οποίων προΐστανται, συμπεριφέρεται ως βοηθητικό προσωπικό των τεχνοκρατών κι όχι ως πολιτική ηγεσία με ξεκάθαρη βούληση. Παρά τα ευχολόγια, η οικονομική ύφεση παραμένει. Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός μοιάζει κουρασμένος και καταβεβλημένος. Η Ευρωπαϊκή πολιτική δεν φαίνεται ικανή να αναδείξει μια ανταγωνιστική παρουσία σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον που συνεχώς εξελίσσεται. Η Ευρώπη δεν έχει πλέον τη δύναμη να προτάξει μια διαφορετική προσέγγιση στον τρόπο «πολιτεύεσθαι» και, το σπουδαιότερο, να αντιτάξει σθεναρή άμυνα απέναντι στο φάσμα ενός επερχόμενου παγκόσμιου οικονομικού ολοκληρωτισμού.

 Όλα δείχνουν να βαίνουν σε μια αλλαγή του οικοδομήματος. Η κυριαρχία της Λεπέν, η πολιτική της οποίας προτάσσει την εθνική ενδυνάμωση από την υπό σύγχυση Ευρωπαϊκή Ιδέα (που πλέον κανείς δεν αντιλαμβάνεται σε ποιες ακριβώς αρχές στηρίζεται), απέδειξε ότι οι πολίτες της Ευρώπης αντιδρούν στην αέναη συνέχιση μιας πολιτικής που, σε τελική ανάλυση, οδηγεί μονάχα στο τούνελ της Ύφεσης!

Τα μηνύματα των Ευρωπαϊκών εκλογών πέρασαν και δεν άγγιξαν! Διότι, φανερό πλέον, η πολιτική θεώρηση με την ανθρωπιστική της διάσταση στην Ευρώπη έχει αντικατασταθεί από την οικονομικοκεντρική, απάνθρωπη διάστασή της!

Θεσμοί και οικογένεια

Με αφορμή ένα άρθρο της εφ. "Καθημερινή", στο οποίο αναφέρεται ότι οι περισσότεροι πολίτες εμπιστεύονται περισσότερο την οικογένεια και όχι τους... πολιτικούς θεσμούς, ενώ στην Ευρώπη συμβαίνει το αντίθετο (με ξεκάθαρο το μήνυμα "κάντε κι εσείς το ίδιο"), θα ήθελα να εκφράσω ορισμένες σκέψεις. Οπωσδήποτε, η διαπίστωση περιέχει αλήθεια. Πράγματι, στην Ελλάδα οι οικογενειακοί δεσμοί είναι ισχυρότατοι, σε σύγκριση με την Ευρώπη (ή και τις ΗΠΑ). Δεν αποδέχομαι όμως ότι αυτό αποτελεί οπισθοδρόμηση, όπως ξεκάθαρα εννοεί η αρθρογράφος της εφημερίδας. Όσοι έχουν ασχοληθεί με την ψυχολογία, γνωρίζουν ότι όλες οι έρευνες τείνουν στο να επαναπροσδιορίζουν τη σημασία του οικογενειακού περιβάλλοντος στο σχηματισμό μιας υγιούς προσωπικότητας. Οι εντελώς χαλαρές οικογενειακές σχέσεις, η απροσδιοριστία του ρόλου των φύλων στην ανατροφή των παιδιών, η πολύ πρόωρη ανεξαρτησία που επιδιώκεται από πολύ μικρή ηλικία και ο πρόωρος "απογαλακτισμός" έχουν αποδειχθεί φενάκη για την υγιή ανάπτυξη των ατόμων. Σε όλες τις περιπτώσεις ελλιπούς οικογενειακής επίδρασης, τα αποτελέσματα είναι η ανάπτυξη ενός μονομερούς, άκρως εγωιστικής μορφής ατομικισμού, η αδυναμία συμπαγών κοινωνικών σχέσεων, η βίαιη συμπεριφορά, η εμφάνιση έντονων ψυχολογικών διαταραχών κ.ο.κ. Η σχέση του Έλληνα με τους θεσμούς του κράτους υπήρξε, οπωσδήποτε πάντα προβληματική. Κι αυτό πρέπει να αλλάξει. Καμία αντίρρηση! Από κει κι ύστερα, όμως το να προσπαθείς να "περάσεις" ως μήνυμα, ότι πρέπει να μη διαθέτουμε στιβαρούς οικογενειακούς δεσμούς διότι αυτό... χαλάει την εμπιστοσύνη μας στους θεσμούς του κράτους (!!) αποτελεί, εκτός από ψευδής ανάλυση, και απόπειρα ελέγχου ή και απαξίωσης μιας ολόκληρης κουλτούρας. Η απόπειρα πολιτισμικής ομογενοποίησης αποτελεί βασικό στοιχείο της Νέας Τάξης Πραγμάτων και της άγονης παγκοσμιοποίησης που εξυπηρετεί μονάχα τους λίγους. Αν πράγματι σκοπός είναι να αυξηθεί η εμπιστοσύνη του πολίτη στους θεσμούς του κράτους, το ίδιο το κράτος οφείλει να μην στρέφεται σε ξενομιμητικές συμπεριφορές ή να επιτρέπει να ελέγχεται από ξένους διαύλους πολιτισμικής επιρροής. Η εθνική ταυτότητα και κουλτούρα δεν αποτελούν παρωχημένα στοιχεία. Αποτελούν δείγματα ανάπτυξης πολιτισμού, διαφορετικού ίσως από άλλους, αλλά πάντως πολιτισμού! Απαξιώνοντας κάθε εθνική ιδιαιτερότητα, απλώς δημιουργείς συνθήκες πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης.

Τα μεγάλα "ΟΧΙ" του σύγχρονου Έλληνα

Πλησιάζοντας η 28η Οκτωβρίου, η εθνική επέτειος του ΌΧΙ, αναλογίζομαι πως πολλά είναι τα ΌΧΙ που ένας σύγχρονος Έλληνας θα έπρεπε να... βρει το θάρρος να διατυπώσει και να βροντοφωνάξει. ΌΧΙ στον κυνισμό της Παγκόσμιας Οικονομίας. Είμαστε ένας λαός που ζούσε πάντα με γνώμονα το πνεύμα, όχι με οδηγό το χρήμα. Είμαστε ένας λαός που ποτέ δεν κρίναμε την αξία του διπλανού μας από το πάχος του πορτοφολιού του, αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα του. ΌΧΙ στην εύκολη υποταγή και την άνευ όρων παράδοση. Ήμαστε πάντοτε μικροί σε πληθυσμό, μα πάντοτε υψώναμε ανάστημα γιγάντων. Ήμαστε πάντοτε ολίγοι σε αριθμό, μα πάντοτε πολλοί σε δύναμη ψυχής. ΌΧΙ σε πολιτικούς που πιστεύουν στην ιδέα της εξαθλίωσης των παιδιών μας για χάρη μιας κάποιας αόριστης οικονομικής ανάκαμψης. Είμαστε ένας λαός που αξίζει να γνωρίσει ηγέτες που θα θεωρούν τον άνθρωπο σημαντικότερο από το χρήμα. ΌΧΙ στο σκοταδισμό των σύγχρονων βαρβάρων που γυρεύουν να εξαφανίσουν καθετί ελληνικό κι άρα Ωραίο! Είμαστε ένας λαός που αξίζει να δει την Ελλάδα να λάμπει και πάλι, να ξαναγίνει αυτό που ήταν πάντοτε στους αιώνες: η χώρα του Φωτός. ΌΧΙ στην απαξίωση του έθνους μας, της εθνικής μας ταυτότητας, της εθνικής μας κληρονομιάς. Είμαστε Έλληνες, που σημαίνει ότι είμαστε πάνω απ’ όλα Άνθρωποι που πολεμούν για αξίες και ιδανικά! Κι αυτή μας την ιδιότητα, αυτή μας την περηφάνεια, δεν θα επιτρέψουμε να μας την πάρετε! ΌΧΙ στο ξεπούλημα της πατρίδας μας για οποιοδήποτε τίμημα! Τούτα τα χώματα είναι ιερά! Έχουν πολεμήσει γι’ αυτά οι πρόγονοί μας, υπέφεραν, μάτωσαν, θυσιάστηκαν. Δεν ξεπουλάμε, λοιπόν τη γη των πατεράδων μας για τριάντα αργύρια! Διότι έχουμε πολύ ακριβά αγορασμένη την ελευθερία μας, για να την πουλήσουμε τόσο φτηνά στον τυχόντα! Θέλουμε ν’ ακούσουμε το σάλπισμα του Αγώνα να ηχήσει για ακόμα μία φορά. Κι όταν ηχήσει σε κάθε χωριό και σε κάθε πόλη, θα μπορέσουμε να βαδίσουμε γοργά προς εκείνη τη μέρα, κατά την οποία όλοι οι Έλληνες, από κάθε γωνιά τούτης δω της γης, θα ενώσουμε τα χέρια, θα σχηματίσουμε ένα Μέτωπο Εθνικό και θα τραγουδήσουμε μαζί τον εθνικό μας ύμνο προς την Ελευθερία. Διότι τότε θα κατανοήσουμε το τι σημαίνει στ’ αλήθεια να φωνάζεις, μ’ όση δύναμη διαθέτουν τα πνευμόνια σου, «Χαίρε, ω, χαίρε, λευτεριά»!

Η νέα μοιρολατρία της παγκόσμιας αγοράς

Οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στη μοίρα. Παρότι, όμως αντιλήφθηκαν το αναπόφευκτο της μοίρας, δε θέλησαν να διακηρύξουν ως πολιτισμική θέση ή ως πολιτικό «πιστεύω» την απόλυτη υποταγή της Ανθρωπότητας σ’ αυτήν. Οι Αρχαίοι Έλληνες δεν έφτασαν στη μοιρολατρία. Κάτι τέτοιο θ’ αποστερούσε την ελευθερία βούλησης από κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα. Απέναντι σ’ αυτήν την απολυτότητα της μοίρας, πρόβαλαν αντίσταση. Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί, βέβαια να ελέγξει τη μοίρα. Μπορεί, όμως να ελέγξει τον τρόπο δράσης του απέναντι στο μοιραίο. Το είδος αυτό και το περιθώριο της αντίστασης του Ανθρώπου απέναντι στη μοίρα το είπαν «ελευθερία». Κι όπως ξέρουμε, αυτή η αντίσταση δεν απέβη μάταιη. Γέννησε έναν μεγαλειώδη πολιτισμό. Το Αρχαίο Θέατρο δραματοποίησε τον αγώνα αυτό του Ανθρώπου απέναντι στην απραξία που μπορεί να γεννήσει η κάθε μορφής μοιρολατρία. Σκληρή μοίρα έπεσε πάνω στην Αντιγόνη και την Ισμήνη. Όμως, οι δύο αδελφές δεν αντιμετώπισαν το χτύπημα της μοίρας με τον ίδιο τρόπο. Η Ισμήνη παρέμεινε άπραγη, δουλικά υποταγμένη στα κελεύσματα των ισχυρών του κόσμου της, ανήμπορη να αντισταθεί. Η Αντιγόνη δρα. Αρνείται να δεχτεί ως τετελεσμένο γεγονός τον ολοκληρωτισμό και τη βαναυσότητα της εξουσίας. Αντιστέκεται στη μοίρα. Στους καιρούς μας, μια νέα μορφή μοιρολατρίας κάνει την εμφάνισή της, εμπνευσμένη από την ανάπτυξη της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, που θέτει ως βασικό πρόταγμα μια δήθεν οικονομική ευημερία. Είναι διάχυτη η πεποίθηση ότι τα σημερινά κράτη δε διαθέτουν πολλά περιθώρια ελιγμών, δε διαθέτουν τη δυνατότητα της ελεύθερης επιλογής του τρόπου ζωής τους, δε διαθέτουν σχεδόν κανένα περιθώριο αυτοδιάθεσης. Με το πρόσχημα της οικονομικής ασφάλειας, πολιτικοί υποδουλώνονται, πολίτες εξαγοράζονται, κι όλοι υποκύπτουν στον εκβιασμό «οφείλετε να πράττετε με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αν επιθυμείτε να επωφεληθείτε από τις νέες οικονομικές συνθήκες και συσχετισμούς». Οποιοδήποτε πολιτικό μόρφωμα επιχειρεί να περιορίσει τον αδυσώπητο εναγκαλισμό της παγκόσμιας αγοράς, ανακαλύπτει ότι το εγχείρημα αυτό οδηγεί σε μια απροκάλυπτη απειλή, περί αναγκαστικής εξόδου από την παγκόσμια οικονομική δικτατορία που, ευθαρσώς και χυδαία, αποκαλούν «κοινότητα». Η μόνη ιδεολογία που θα μπορούσε να επιβιώσει στο νέο παγκόσμιο ανταγωνισμό, μας λένε, είναι ο άκρατος, κατ’ επίφασιν δημοκρατικός, φιλελευθερισμός. «Κι ενώ θα ήταν δυνατό μια κοινωνία να διοικείται διαφορετικά, το τίμημα θα ήταν η σχετική οικονομική παρακμή: ένα τίμημα που καμία κοινωνία δεν επιθυμεί να πληρώσει. Αυτή είναι η περιβόητη θέση «περί του τέλους της Ιστορίας», και πρεσβεύει ότι όλες οι κοινωνίες θα πιέζονταν από οικονομικούς παράγοντες, ώστε να διοικούνται με παρόμοιο τρόπο». Μ’ άλλα λόγια, όλες οι κοινωνίες θα ξεπουλούσαν την ελευθερία ύπαρξης και δράσης τους για τριάντα αργύρια. «Είναι αδιαμφισβήτητο ότι αυτό το είδος μοιρολατρίας θα υπονομευθεί από τα γεγονότα. Παρακολουθούμε ήδη μια ισχυρή αντίδραση στην παγκοσμιοποίηση, η οποία λαμβάνει τη μορφή πολιτικών κινημάτων… παρατηρούμε τον αντίχτυπο της παγκοσμιοποιημένης αγοράς στα αναπτυσσόμενα έθνη και την ποιότητα του διεθνούς πολιτισμού. Τα κινήματα αυτά θέτουν υπό αμφισβήτηση τη θεωρία ότι η οικονομική ανάπτυξη είναι ο απώτερος στόχος, και αναζητούν τις αληθινές αξίες της ζωής μας, όπως και τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε τις αξίες αυτές. »Όταν κάποτε ζητήθηκε από τον Τόμας Καρλάιλ να καταδείξει την πρακτική σημασία των αφηρημένων ιδεών, φέρεται να εξέφρασε την ακόλουθη άποψη: Κάποτε υπήρξε ένας άνδρας ονόματι Ρουσσώ, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο, το οποίο εμπεριείχε μόνο ιδέες. Η δεύτερη έκδοση βιβλιοδετήθηκε με το δέρμα εκείνων που αρχικά τον ενέπαιξαν!» (David Miller, Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για την πολιτική φιλοσοφία, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, σ. 14 κ. εξής). Καμία αντίσταση δεν είναι μάταιη. Ο ελεύθερος άνθρωπος πάντα καταφεύγει στην αντίσταση. Ο ελεύθερος άνθρωπος δε χρησιμοποιεί ποτέ τα χτυπήματα που δέχεται από τη μοίρα ως δικαιολογία απραξίας, αλλά ως εφαλτήριο δράσης. Ο ελεύθερος άνθρωπος δεν υποτάσσεται ποτέ στα κελεύσματα των ισχυρών της γης, ούτε διανοείται ποτέ να αποκαλέσει τα κελεύσματα αυτά «μοίρα»! Το πιο σημαντικό: ο ελεύθερος άνθρωπος αναγνωρίζει κάθε μορφή δουλείας, όπως κι αν μεταμφιέζει αυτή τους όρους επιβολής της και στέκεται πάντα απέναντί της! Δ. Γκίκας, Υπ. Διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας Ιονίου Πανεπιστημίου

Ανοιχτή επιστολή προς τον Υπουργό Οικονομικών κ. Στουρνάρα

Αξιότιμε κ. Υπουργέ, Σας γράφω την παρούσα, επί τη αφορμή των δηλώσεών σας ότι, εφόσον έχουμε παγκοσμιοποίηση, ας μας αγοράσουν και οι Τούρκοι. Οποιοσδήποτε, κ. Υπουργέ, μπορεί να αντιληφθεί ότι η ιδιότητά σας, αυτή του οικονομολόγου, σας οδηγεί σε πολύ συγκεκριμένες αντιλήψεις επί ορισμένων θεμάτων. Σαν τη γνωστή λαϊκή ρήση που λέει ότι όποιος κρατάει ένα σφυρί, αντιμετωπίζει τους πάντες σαν καρφιά, έτσι κι εσείς αντικρίζετε τα πάντα από τη σκοπιά του οικονομικού κέρδους. Από την άλλη, όμως, κατέχετε μια βαρυσήμαντη πολιτική θέση σε μια χώρα με ιδιαίτερη ιστορία. Τέτοιες, λοιπόν δηλώσεις είναι, το λιγότερο, ατυχείς. Ο πολιτικός άνδρας, κ. Υπουργέ, που σέβεται το λαό του κράτους, τον οποίο και υποτίθεται ότι υπηρετεί, ενεργεί, πράττει, σκέφτεται και αποφασίζει για το καλό του λαού, με γνώμονα το εθνικό (κι όχι το παγκοσμιοποιημένο) συμφέρον. Καμία χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει – όχι μόνο οικονομικά, αλλά και πολιτισμικά και πολιτικά – με πολιτικούς που ξεπουλάνε τόσο εύκολα «γη και ύδωρ» για τριάντα αργύρια. Συν τοις άλλοις, το ότι αναφερθήκατε ειδικότερα στην Τουρκία, η οποία αποτελεί ακόμα και σήμερα μόνιμη πηγή προβλημάτων για το κράτος (παραβιάσεις, απειλές πολέμου για την ΑΟΖ κλπ), αποτελεί δείγμα πολιτικής ανωριμότητας, παθογένειας, αυταρχικότητας και μέγιστης αλαζονείας από μέρους σας. Αν πραγματικά διαθέτετε την ολίγιστη ευθιξία, κ. Υπουργέ των Οικονομικών της Ελλάδας, καλό θα ήταν να ζητήσετε συγγνώμη και να παραιτηθείτε. Μεγαλύτερη ζημιά προκαλείτε με τέτοιες δηλώσεις, απ’ ότι κέρδος. Εκτός, βέβαια αν προσδοκάτε προσωπικά κέρδη, τα οποία διαφεύγουν από μας τους υπόλοιπους πολίτες. Κέρδη αδιαφανή, οπωσδήποτε. Είναι αδιανόητο για πολιτικό οποιασδήποτε χώρας να θεωρεί ότι το συμφέρον της παγκοσμιοποίησης (και μάλιστα της πιο απάνθρωπης μορφής της) ξεπερνά το συμφέρον του λαού του. Είναι, δε ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ για Έλληνα πολιτικό να δηλώνει υπέρ της εξαγοράς της ίδιας μας της περιουσίας από εκείνους που, όχι μόνο ιστορικά, αλλά και στη σύγχρονη πολιτική ζωή, διακρίνονται για την εχθρότητά τους προς το λαό και το Έθνος μας! Αναμένοντας την απάντησή σας Δημήτριος Γκίκας, Έλληνας πολίτης Υπ. Διδάκτωρ Πολιτικής φιλοσοφίας

Η Ευρώπη των αγορών: κατάλυση της έννοιας της εθνικής κυριαρχίας

Είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τη σημασία των αποφάσεων που έχουν ληφθεί στην Ευρώπη. Απαιτείται διορατικότητα, αντικειμενικότητα και, το κυριότερο, διαύγεια σκέψης. Οι πανηγυρισμοί που ακολούθησαν από τα κόμματα της συμπολίτευσης, μάλλον δεν δικαιολογούνται από τα στοιχεία. Μόνιμο, βέβαια πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ο στρουθοκαμηλισμός και η παραπληροφόρηση. Σε συνδυασμό, δε με το γενικότερο υποβιβασμό της πολιτικής σκέψης και δράσης σε μια απλή οικονομική συνδιαλλαγή, έχει επιφέρει τεράστια πλήγματα στην εθνική κυριαρχία. Δύναται, δε να φέρει ακόμα χειρότερες καταστάσεις. Η δόση που εξασφαλίστηκε στη συνεδρίαση του Eurogroup είναι… κομμένη σε δόσεις! Σύμφωνα με το κοινό ανακοινωθέν, εκ των 43,7 δισ. ευρώ, τα 34,4 δισ. (10,6 δισ. για χρηματοδότηση του προϋπολογισμού και 23,8 δισ. ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών) θα δοθούν εντός του Δεκεμβρίου, ενώ τα υπόλοιπα 9,3 δισ. θα δοθούν στην Ελλάδα εντός του πρώτου τριμήνου του 2013, ενώ η εκταμίευσή τους θα συνδέεται με την πρόοδο και την επίτευξη των στόχων του μνημονίου. Μ’ άλλα λόγια, η πρώτη… δόση της… δόσης θα δοθεί για να εξασφαλιστεί το ελληνικό τραπεζικό σύστημα – κι όχι για να δημιουργηθούν συνθήκες ανάπτυξης της πραγματικής οικονομίας. Οπωσδήποτε, αυτό που διαφαίνεται εν πρώτοις είναι η προσπάθεια της ΕΕ και της κυβερνητικής τριανδρίας να αποφύγουν αναγκαστική στάση πληρωμών, σε περίπτωση που χρειαστεί να αποπληρωθεί κάποιο ομόλογο. Κατά δεύτερον, η ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών αποτελεί μια πράξη που καθόλου δε συνάδει με την πραγματική οικονομία, αφού ούτε τα δάνεια θα περικοπούν, ώστε να υπάρξει ανάσα για την πραγματική οικονομία, ούτε ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει, όπως το παρουσιάζουν οι κυβερνητικοί εταίροι για τη ροή χρημάτων προς την αγορά, αφού οι περισσότερες μικρομεσαίες επιχειρήσεις έχουν πάθει ήδη ασφυξία και δεν προβλέπεται να δανειστούν στο άμεσο μέλλον, οπότε οι μοναδικοί που βολεύονται είναι οι «μεγάλοι» της επιχειρηματικότητας – πάλι! Αυτό όμως που αποτελεί «ψιλά γράμματα» στη συμφωνία είναι η απόφαση της μεταφοράς στο δεσμευμένο λογαριασμό (ο οποίος δε θα ελέγχεται από τη χώρα μας), όλων των εσόδων από τις αποκρατικοποιήσεις, τα επιδιωκόμενα πρωτογενή πλεονάσματα, καθώς και το 30% του πλεονάζοντος πρωτογενούς πλεονάσματος! Ακόμα χειρότερα, δεν αποσαφηνίζεται το «μέχρι πότε»… Μ’ άλλα λόγια, η χώρα υποχρεώνεται να παρέχει τα έσοδά της που αφορούν την κατεξοχήν ανάπτυξη, όχι στην πραγματική οικονομία, αλλά στον έλεγχο των ξένων εταίρων! Το εγχώριο τραπεζικό σύστημα, ισχυρίζονται οι «πανηγυρίζοντες», βγαίνοντας κερδισμένο από την παραπάνω κατάσταση, θα βοηθήσει μακροπρόθεσμα την πραγματική οικονομία. Μόνο που ξεχνούν το περίφημο άρθρο της Ωραίας Κοιμωμένης. Το συγκεκριμένο άρθρο καθορίζει τα εξής: «Το Συμβούλιο (της Ευρώπης), αποφασίζοντας ομοφώνως, μέσω κανονισμών σύμφωνα με ειδική νομοθετική διαδικασία και μετά από διαβούλευση με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μπορεί να αναθέσει στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ειδικά καθήκοντα σχετικά με τις πολιτικές που αφορούν την προληπτική εποπτεία των πιστωτικών ιδρυμάτων και των λοιπών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, εξαιρέσει των ασφαλιστικών επιχειρήσεων» (Συνθήκη για τη Λειτουργία της Ε.Ε., άρθρο 127, παρ. 6). Μ’ άλλα λόγια, η Ε.Ε. έχει ήδη προβλέψει την προληπτική εποπτεία των πιστωτικών και λοιπών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων! Πρακτικά, αυτό σημαίνει πως η ΕΚΤ θα ελέγχει κάθε ροή χρήματος, κάθε μορφή πιστώσεως, κάθε μορφή οικονομικής συνδιαλλαγής και, συνεπεία τούτου, κάθε πράξη οικονομικού περιεχομένου της χώρας! Ας χρησιμοποιήσουμ κάποιο παράδειγμα, για το τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω: Υποτιθέσθω ότι η χώρα επιθυμεί να αγοράσει, για λόγους εθνικής ασφάλειας (όρος που, κι αυτός σε λίγο καιρό, θα αποτελεί σύντομο ανέκδοτο), τρεις φρεγάτες και 40 πολεμικά αεροπλάνα τελευταίας τεχνολογίας. Η καταρχήν αδυναμία της αγοράς – λόγω… ελλειματικού πλεονάσματος – θα την οδηγήσει σε μια αναζήτηση πιστώσεως μέσω κάποιας εγχώριας τράπεζας. Αν η… Ωραία κοιμωμένη (η ΕΚΤ) ξυπνήσει και, για δικούς της λόγους, αποφασίσει να μην επιτρέψει να συμβεί κάτι τέτοιο, θα επικαλεστεί το άρθρο που αναφέραμε ήδη και η προληπτική εποπτεία θα λάβει χώρα, παρεμποδίζοντας ουσιαστικά την αγορά πολεμικού εξοπλισμού. Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε κι άλλα παραδείγματα (αύξηση, ας πούμε, πρωτογενούς παραγωγής της χώρας με δανεισμό σε αγροτικούς συνεταιρισμούς που θα παράγουν βιολογικά προϊόντα κ.ο.κ), το προαναφερθέν όμως είναι αρκετά χαρακτηριστικό. Τα παραπάνω συνιστούν, για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους, την οικιοθελή παραχώρηση της εθνικής κυριαρχίας. Με όποια επιχειρήματα κι αν το δει αυτό κανείς, ένα πράγμα είναι σίγουρο: ότι η έννοια «εθνικό κυρίαρχο κράτος» σταδιακά θα παύσει να υφίσταται ως όρος! Η Ευρώπη των Εθνών και των λαών μεταβλήθηκε σε Ευρώπη των αγορών! Προσωπικά, αδυνατώ να πιστέψω πώς μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να αποτελέσει σοβαρή πολιτική! Υποτίθεται ότι ένας από τους λόγους που πολεμήσαμε ως πιστοί στο όραμα της ελευθερίας οι ευρωπαίοι λαοί κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν και η άρνησή μας να παραδοθούμε σε μια εξουσία που θα καθόριζε τον τρόπο ζωής μας, καθώς και τις οικονομικές και πολιτικές μας δραστηριότητες. Δεν έχει περάσει ούτε ένας αιώνας κι όμως είμαστε κιόλας πρόθυμοι να παραδώσουμε την εθνική κυριαρχία μας σε υπερεθνικά κέντρα εξουσίας! Αυτός, λοιπόν είναι ο λόγος που δημιουργήθηκε η Ευρωπαϊκή Ιδέα; Η οικονομική καθυπόταξη και ο εθνικός αποχαρακτηρισμός των λαών; Θεωρείται, δηλαδή ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι οι χώρες – σύμμαχοι, οι Εταίροι, οι-όπως αλλιώς θέλετε να τους πείτε-παραχωρούν τα κέρδη (!) που θα έπαιρναν από τα ομόλογα του ελληνικού κράτους που ο λαός του δοκιμάζεται με τον πλέον επαχθή τρόπο; Δεν είμαι οικονομολόγος. Είμαι πολιτικός φιλόσοφος, όμως. Κι αν έχω μάθει κάτι είναι πως όταν στην πολιτική δραστηριότητα ενός κράτους, ενός λαού, το πιο σπουδαίο αντικείμενο καταλήγει να είναι η όποια οικονομική συνδιαλλαγή, το κράτος οδηγείται σε καταστάσεις κανιβαλισμού, σε απάνθρωπες θεωρήσεις. Μόνο που οι άνθρωποι δεν είναι, ούτε επιτρέπεται ποτέ να γίνουν αναλώσιμα προϊόντα!